7 พ.ย. (วันซ้อม) และ 10 พ.ย. 2552 (วันรับจริง)

ในที่สุดก็มาถึงวันนี้จนได้
หลังจากผ่านร้อนผ่านหนาวมาเนิ่นนาน
ขนาดโปรเจกจบเสร็จไปนานแล้ว แต่ก็ยังค้างๆคาๆกับเปเปอร์อยู่จนเกือบจะเรียนไม่จบเอา
ฮ่าๆๆๆๆๆ แน่ในที่สุด ก็จบมาจนได้
และได้รับพระราชทานปริญญาบัตร จากสมเด็จพระเทพฯ เรียบร้อยแล้วครับ

ขอขอบคุณคุณพ่อคุณแม่ ครูบาอาจารย์ทุกท่าน เพื่อนๆทุกคน
และทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ที่ผ่านเข้ามาให้ความรู้
อบรมสั่งสอนทั้งการใช้ชีวิต และวิชาความรู้ ให้กับผมจนมีวันนี้ครับ

ขอบคุณทุกท่านที่อุตส่าห์ลำบากเดินทางมาร่วมแสดงความยินดี
ทำให้ได้เจอญาติที่ไม่ได้เจอมานาน และเพื่อนๆเก่าๆมากมาย 

หลายต่อหลายสิ่งที่เกิดขึ้น ผมขอลิสต์ไปเรื่อยๆ ตามแต่สมองน้อยๆนี้จะคิดได้นะครับ
เพราะถ้าให้บรรยายเอาคงไม่ไหว ไม่เก่งภาษาซะด้วย
- วันรับปริญญาเป็นวันที่ตุ๊กตาหมีเดินว่อนทั่วบริเวณงานมากที่สุด
- นั่นสิ ทำไมต้องตุ๊กตาหมีด้วย?
- เป็นวันที่ได้เจอเพื่อนๆเก่าๆมากที่สุด ถือว่าเป็นวันหาเรื่องเจอเพื่อนเก่ากิ๊กเก่าเลยก็ว่าได้ 
- เป็นวันที่นานๆทีเราจะถือดอกไม้ถ่ายรูปทั้งวัน
- จริงแล้วก็ไมไ่ด้บ่อยในฐานะคนที่ถ่ายรูปให้คนอื่นเรื่อยๆ จะเป็นคนถูกถ่ายซะเอง แถมถูกถ่ายทั้งวัน!
- เสื้อราชปะแตนเป็นเสื้อที่ร้อนมาก ข้างนอกดูดี แต่ใครจะรู้ ว่ามีน้ำท่วมอยู่ข้างใน
- ร้อนกว่าเสื้อ รด. เยอะเลย คอนเฟิร์ม
- พวกตากล้องที่มาถ่ายภาพให้บัณฑิตนี่อุปกรณ์เยอะดีนะ
- เหมือนเป็นวันรวมตากล้องจากที่ต่างๆอีกวัน รองจากงานมอเตอร์โชว์
- จริงๆที่คนเยอะๆนี่ก็เป็นตากล้องซะครึ่งนึงแล้ว
- ต้องไม่ลืมกระโดดถ่ายรูป
- เป็นวันที่ต้องยิ้มทั้งวัน
- ดอกไม้เยอะมาก และต้องพยายามเวียนมาถือ จะได้ปรากฏในภาพหลายๆแบบ กลัวว่าเดี๋ยวพอเอาลงให้เพื่อนๆดูแล้วจะได้เท่าเทียมกัน
- แต่ของแม่ขอเยอะเป็นพิเศษนะ อันนี้เคส VIP  
- ทำไมมือถือต้องมาเกิดอาการประหลาดๆ วันนี้ ไม่ดังบ้าง ไม่่สั่นบ้าง โทรไม่ติดบ้าง โอ้ย หลายอาการ
- ถึงให้เบอร์แฟนเอาไว้ ก็ไมไ่ด้ง่ายขึ้นเท่าไหร่ เพราะตัวเองก็โทรหาแฟนไม่ติดเหมือนกัน อ้าวซะงั้น..
- วันรับจริงยิ่งหนักใหญ่ เพราะไม่ได้เอามือถือเข้าไปในพิธีการ โหยกว่าจะนัดเจอกันได้ ฮ่าๆๆ
-  หลังจากรับปริญญาทั้งหมด ก็มีตุ๊กตาหมีเพิ่มเป็นสมาชิกในบ้านเต็มบ้านไปหมด
- หลังวันรับจริง ที่บ้านเลี้ยงเพื่อนัดเจอญาติๆ เต็มเลย ที่ร้าน The Park หลังเซ็นทรัลพระราม 2
- วันนั้นทั้งร้านแทบจะมีแต่บัณฑิตบางมดมาเลี้ยงกัน
- หนึ่งในนั้นคือไอ้ชุ้ง ที่ไปเจอกันโดยบังเอิญ
- ขอบคุณคุณเอที่มาช่วยโพสติ้งแทน เพราะเราโพสต์ไม่เป็น และยืนแข็งทื่อๆ อยู่ได้นะ ฮ่าๆ
- รู้สึกว่าถ่ายรูปกับเพื่อนๆ ไม่ครบแฮะ เพราะฐาติเยอะด้วย และเพื่อนเก่าๆ เยอะด้วย
- แทบไม่มีรูปรวมเยอะๆกับเพื่อนๆเลย T_T
- แต่ไม่เป็นไร มีแผนแล้ว คือเอากรอบรูปแบบมีหลายๆช่อง เดี๋ยวขอรูปรวมเพื่อนๆมาใส่ช่องนึง แล้วเอารูปเดี่ยวเราใส่ช่องข้างๆ
- ตอนอัดภาพมาจัดอัลบั้มก็คิดว่าจะใช้วิธีเดียวกัน
- โอ้คิดได้ไงเนี่ย ล้ำจริงๆ
- รู้สึกกังวล ตอนที่พิมพ์บล็อกนี้มากๆ เพราะกลัวพิมพ์คำว่า “รูป” แล้วตก ป.ปลา ไป มันจะน่าเกลียด
- คิดถึงเพื่อนๆมากๆๆๆๆๆๆ แต่ก็รู้สึกดี ที่หลายๆคนเริ่มทำงานกันแล้ว เริ่มมีเส้นทางของตัวเองกันแล้ว โหยคิดถึงง่ะ…
- พูดแล้วรู้สึกแก่ แต่ก็คิดถึงอยู่ดี
- ใครที่ยังเรียนรู้ เก็บความรุ้สึกทั้งหมดเอาไว้ดีๆนะครับ ทั้งที่ดี และไม่ดี พอผ่านมาถึงวันนึงมองกลับไป ไม่ว่าสิ่งเหล่านั้นจะเป็นเรื่องดี หรือเลวร้ายแค่ไหน ทุกอย่างจะถูกยุบรวมกัน แล้วเหลือแค่เพียงคำว่า “ความทรงจำ”
- ซึ่งมันทำให้รู้สึกดีจริงๆนะ 
- ทำงานจริง โดดไม่ได้นะ ไม่เหมือนตอนเรียน เพราะงั้น ลองนัดกันโดดเรียนทั้งแก๊ง แล้วไปเที่ยวกันเยอะๆบ้าง
- แบบเราไง ก็จบมาได้อยู่ดีนะ ห้าๆๆๆๆ
- ที่ว่าเที่ยวคือเที่ยวในสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆนะ พวกผับพวกบาร์มันเหมือนกันหมด โตมาทำงานแล้วค่อยเที่ยวก็ได้ มันนัดกันไม่ยาก ไม่ต้องไปกันบ่อยนักก็ได้
- อ้อ รับปริญญาทำให้ได้ตัดผมด้วย
- ก็ดีนะ ไม่ต้องกังวลเรื่องผมไปเลย ไม่ต้องสระบ่อยเหมือนเมื่อก่อน (เมื่อก่อนต้องสระเช้าเย็น เพราะอากาศร้อนแล้วเหงื่อเยอะ)
- ชุดครุยนี่เค้าดีไซน์มาดีจริงๆ ใส่ยังไงก็ดูดีกันหมด ไม่ว่าจะ ชาย หญิง อ้วน ผอม ดำ ขาว สูง เตี้ย ได้หมด
- รู้สึกเป็นบุญมากๆ ที่ได้นั่งเก้าอี้แถวริมๆ ด้านที่สมเด็จพระเทพฯสเด็จ ช่วงที่พระองค์สเด็จผ่าน เป็นวินาทีที่รู้สึกว่าตัวเองมีบุญสุดๆ
- ส่วนตอนรับพระราชทานปริญญาบัตรนี่ไม่ต้องพูดถึง เป็น 2-3 วินาที ที่รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่ามากๆ ครั้งหนึ่งในชีวิต
- ปลื้มปิติมากครับ
- นอกจากคุณตุ๊กตาหมีเต็มบ้านแล้วก็ยังมีคุณกบ คุณช้าง ด้วยนะ
- ขอบคุณทุกท่านสำหรับของขวัญ คำอวยพร ความคิดถึง และอีกสารพัดความรุ้สึกดีๆที่มอบให้มา ณ ที่นี้ด้วยครับ
- ขอบคุณน้องๆ ทุกคนที่มาบูมให้ด้วยนะครับ เคยแต่บูมให้คนอื่นๆเค้าทุกปีๆนะ ตื้นตัน ตื้นตัน
- เป็นวันที่รู้สึกภูมิใจ และเห็นพ่อกับแม่ยิ้มกว้างนานที่สุดในชีวิตด้วย (ทั้งวันเลยทีเดียว)
- และสุดท้าย ขอบคุณน้องโมทย์ ที่มาช่วยถ่ายรูปให้ น้องเหนื่อยมากๆ และเต็มที่มากๆ ขอบคุณมากๆจริงๆครับ

- รูปจากกล้องโมทย์ จะได้ประมาณสัปดาห์หน้านะ รออยู่อย่างใจจดใจจ่อ 

ขอขอบคุณอีกครั้งสำหรับดอกไม้ทุกช่อจากคุณพ่อ คุณแม่ น้าหนุ่ม น้ากบ และน้องพีม
คุณตาคุณยายสำหรับของขวัญใส่ซองมาให้ และการดูแลสั่งสอนจนเติบโตมาได้เป็นอย่างทุกวันนี้
ตุลกับกบตัวเขียวที่ทำให้รูปถ่ายเราคงออกมาเหมือนต้นคริสมาสต์
ออมกับหมีกระสอบ โคกน่ารักเป็นบ้าเลย
น้องมิ้วที่อุตส่าห์เก็บดอกไม้ไว้รอให้เรา จนเหี่ยว แต่ก็ยังสวยเสมอ
พี่อุ้ย กับคุณช้างสีน้ำเงิน
พี่ฮุง เจ้าของหมีสีชาวในชุดครุยพระจอมฯ น่ารักจนแม่ต้องขอไปใส่รถ
น้องเมย์ กับหมีถักใส่ชุดครุยเหมือนกัน น่ารักมากๆ และยิ่งรู้สึกว่าเจ๋งมาก เมื่อรู้ว่าคุณแม่ของน้องเมย์เป็นคนถักเอง สุดยอดด
น้าวินิษ กับตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวโต
น้าตี๋ น้าเก๋ น้าแต๋ม น้าชุ สำหรับของขวัญดีๆ ที่เทใจมอบให้
น้าป๋องกับกรอบรูปเจ๋งๆ คนใส่รูปเพื่อนได้ครบเลยทีนี้
ป้าเฮี้ยงสำหรับ กรอบรูปสวยๆ เช่นกัน 
ขอบคุณชาว B&M และ BI ทุกคน สำหรับความอบอุ่นที่ต้อนรับ เมื่อเข้าสู่โลกแห่งความจริง
ขอบคุณทุกๆคน ที่มาร่วมแสดงความยินดี ทั้งที่มาเจอกันตัวเป็นๆ และติดธุระเลยมาไมไ่ด้ มา ณ ที่นี้ด้วยครับผม

ขอทิ้งท้ายด้วย quote ของคุณประภาส ชลศรานนท์ ที่แปะไว้ที่หน้าออฟฟิซผมครับ
“เสกสุขฤาเสกโศก เสกยมโลกจบสวรรค์ เสกเดือนเคลื่อนคืนวัน สำเร็จไวร้เพียงใจเรา”

 
อย่าลืมนะครับ ว่าความสำเร็จมันถูกวัดที่ใจของคุณ ที่คุณควบคุมมันเองได้
เพราะงั้นมันไม่ใช่เรื่องยากเลย ที่จะประสบความสำเร็จในชีวิต ด้วยตนเองโดยวิธีสุจริต 

“โอ้รักบาง..โอ้รักบาง..โอ้บางมดเอย…ต่อนี้ไป…อีกนานเท่าไร…..ไม่ลืมบาง….”