เนื่องจากเป็นวันหยุดยาว 3 วัน เลยแพลนตัวเองว่าวีคเอนด์นี้จะแบ่งเวลามาลองใช้ชีวิตที่เยาวราชดู
จากเดิมที่เคยแค่นั่งรถผ่าน หรือแวะไปหาอะไรกิน นิดๆ หน่อยๆ และเนื่องจากพื้นฐานครอบครัวที่โตมา
แทบไม่มีใครมีสายเลือดจีนเลยด้วย หลายๆอย่างเลยไม่ค่อยอิน ครั้งนี้เรามาลองใช้ชีวิตในชุมชนที่มี
คนสายเลือดจีนรวมตัวกันอาศัยอยู่ จนเป็น China Town ของไทยกันดูสักครั้ง
โดยมีผู้ร่วมทริปที่หมวยไม่ใช่เล่น แถมเธอก็เคยอาศัยอยู่ย่านนี้ในช่วงนึงของชีวิตอีกด้วย
มาดูกันให้ลึก ซึมซับอีกสักนิดว่าเยาวราชยังมีอะไรที่เราไม่รู้จักอีกบ้าง….
เยาวราชในอดีต น่าจะเป็นย่านที่น่าอยู่อาศัยไม่น้อย เพราะอยู่ในเส้นทางที่เดินทางไปไหนมาไหนสะดวก
ออกไปนิดก็เจริญกรุง เดินไปหน่อยก็ถึงสะพานเหล็ก พาหุรัด สำเพ็ง เรื่องอาหารการกินยิ่งไม่ต้องพูดถึง
มีอะไรอร่อยๆ ใช้เครื่องปรุงและวัตถุดิบดีๆ ในราคาไม่แพงให้กินเพียบ จริงๆถ้าโตมาที่ย่านนี้เราอาจจะอ้วนกว่านี้ก็ได้นะ
ที่พักที่เราเลือกคือบูติกโฮเทลขนาดเล็กๆ ชื่อว่า “เซียงไฮ้แมนชั่น” อยู่ริมถนนเยาวราชเลย
นั่งรถผ่านอาจเห็นยากหน่อย เพราะสภาพด้านนอกเป็นตึกแถวธรรมดา แต่เมื่อขึ้นไปที่ lobby ของโรงแรมที่ชั้น 2 แล้วจะพบกับโลกของศิลปะแบบจีนในอดีต ซึ่งรายละเอียดหลายๆ อย่างนั้นถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถันมากๆ มีทั้งภาพเขียน ภาพวาด ลักษณะของกรอบรูป สระน้ำที่ไว้เลี้ยงปลา รูปปั้นเครื่องหล่อต่างๆ เฟอร์นิเจอร์ ลักษณะของรั้ว หรือแม้แต่ลายกระเบื้อง ก็เป็นศิลปะจีนในยุคประมาณ 60-80 ผสมผสานกันอย่างลงตัว
สำหรับห้องนอน อาจมีขนาดเล็กไปหน่อย เพราะมีเตียงขนาดใหญ่ (ใหญ่มากๆ!) กินพื้นที่ห้องไปค่อนข้างเยอะ
สัดส่วนของห้องน้ำไม่ได้กว้างขวางมากนัก แต่ก็พออาบได้อย่างไม่อึดอัด ที่น่าชื่นชมคือเค้าสามารถจัดวางทุกอย่างที่ควรมีในห้องนอน ไม่ว่าจะเป็นตู้เสื้อผ้า ชั้นวางทีวี ทีวีแอลซีดี โต๊ะเขียนหนังสือ ตู้เย็น ที่พาดผ้าเช็ดตัว โต๊ะข้างหัวเตียงสองด้าน อ่างล้างหน้า ห้องน้ำ ไว้ในห้องเล็กๆได้อย่างครบถ้วน ถ้านอนแค่คน – 2 คน จะกำลังดีทีเดียว เสียดายนิดนึงที่ไม่มีหน้าต่าง แต่ในอีกมุมถ้าอยากทิ้งชีวิตวุ่นวาย มาพักที่นี่ก็ดีตรงที่ตอนเช้าจะไม่มีแสงแดดมากวนตา นอนยาวๆ ไปได้เลย 
ตามสไตล์การหนีโลกของเรา ส่วนใหญ่แล้วจะไม่ค่อยแพลนเรื่องทริป ปล่อยให้เหตุการณ์ และความรู้สึกตรงนั้นมันพาไป อยากกินอะไรก็กิน อยากทำอะไรก็ทำ อยากเดินเร็ว หรืออยากเดินช้า เพื่อจะสังเกต จดจำ และซึมซับอะไร ก็ทำตามที่ความรู้สึกในตอนนั้นมันอยากทำ เพราะฉะนั้นทริปนี้จึงสะเปะสะปะเล็กน้อย และคงพลาดอะไรดีๆ ในเยาวราชไปอีกเยอะ แต่นี่ก็เป็นอีกหนึ่งคอนเส็ปต์ส่วนตัว “ปล่อยให้พลาดไปบ้าง จะได้หาเรื่องมาอีก”
ไปถึงที่พัก เช็คอินและเก็บของเรียบร้อย นอนพักดูทีวีสักนิด ก็เดินออกมาดูบรรยากาศรอบๆ โรงแรม ซึมซับกับบรรยากาศจีนโบราณ สีสันสดสวยของงานตกแต่งภายใน เฟอนิเจอร์ที่เข้ากับโทนของแสงดาวน์ไลท์ที่กระทบ กลิ่นสมุนไพรจีนจางๆ ประกอบกับเสียงดนตรีกู่เจิงที่สาวหมวยในชุดกี่เพ้านั่งบรรเลงให้เสียงกระทบสระน้ำอยู่ด้านล่าง เป็นประสบการณ์ใหม่ที่ทำให้รู้สึกดีกับ 1st impression กับเยาวราชนี้อยู่ไม่น้อย
เดินข้ามถนนหน้าโรงแรม เดินไปอีกนิดแวะทานก๋วยจั๊บรสเด็ด เครื่องในอร่อย หวาน และไม่คาว ที่ร้านก๋วยจั๊บนายเอ็ก ก่อนเดินเข้าซอยข้างๆร้านไปซื้อหมูหยอง (ผู้ร่วมทริปของเราบอกว่าอร่อยมาก) ทะลุออกไปอีกซอยพบกับเครื่องดื่มที่หาทานยากที่เรียกว่าน้ำนมแมว ที่จริงๆแล้วมันคือน้ำแอลมอน พอหอมปากหอมคอกันแล้ว เดินถนนเยาวราชอีกนิดแวะกินน้ำรากบัวให้ชื่นใจซักหน่อยก่อนขึ้นรถตุ๊กตุ๊กไปห้าแยกพลับพลาไชย ที่นี่มีร้านข้ามต้มอร่อยเทพ เราสั่งข้าวต้มหอยนางรม กับปลากะพงมา ขอบอกว่าหอยสดหวานหอม ทำให้รสชาติกลมกลืนกับข้าวต้มได้อย่างน่าประหลาด จบของคาวต้องตามด้วยของหวาน เลยร้านข้าวต้มไปอีดนิดเดียว มีร้านหวานเย็นเล็กๆ แต่รสชาติดีมาก แปะก๊วยนมสด กับเต้าฮวยเย็น ทำให้เราเคลิ้มจนตัวลอย และกินขนมสองอย่างนี้ที่อื่นได้ไม่อร่อยอีกต่อไป…
นั่งรถกลับโรงแรม ก่อนถึงแวะเดินอีกนิด ไปซื้อขนมปังที่เป็นข่าว การทานขนมปังกรอบนอกนุ่มในอุ่นๆ
พร้อมชานมเย็นที่ทำจากชาจีน หลังจากมื้อเย็นนี่ทำให้พูดได้คำเดียวว่า “ฟินาเล่!” รู้สึกสบายท้องแบบสุดๆ
เช้าอีกวันกับอาหารเช้าแบบจีนฟิวชั่น คือมีทั้งติ่มซำ ข้าวต้ม ABF ให้เลือกได้ตามสะดวก
ห้องอาหารก็สวยงาม รีบกินรีบไปเพราะสายแล้ว อาบน้ำและเตรียมเช็คเอาท์
ขอเดินเยาวราชต่ออีดนิด เลยฝากกระเป๋าไว้ที่เคาท์เตอร์โรงแรม
เริ่มจากร้านก๋วยเตี๋ยวหลอดเจ๊หมู ร้านเล็กๆ ในซอย มีโต๊ะสังกะสีไม่กี่โต๊ะ
ทีเด็ดคือก๋วยเตี๋ยวหลอดที่นี่ไม่ได้มาเป็นหลอด แต่มาเป็นแบบเส้นๆ เหมือนเวลาเรากินอาหารเส้นทั่วๆไป
พอลองกินแบบนี้เลยรู้สึกชอบ และอร่อยกว่าแฮะ เพราะถึงเครื่อง และถึงรสมากกว่า
เดินต่อๆ ไปเรื่อยๆ แวะซื้อลอดช่องสิงคโปร์อันโด่งดัง เส้นหนึบๆ กินเพลินดีจริงๆ
แป๊บเดียวก็ใกล้ถึงเวลาต้องกลับ ลาก่อนเยาวราช อีกวิถีชีวิตที่น่าซึมซับ ลาก่อนเซียงไฮ้แมนชั่น โรงแรมดีมีระดับที่น่าหลงใหล ทำให้เราได้หลุดเข้าไปอยู่ในโลกที่เหมือนหนังของจาง อี้โหมว ได้ช่วงระยะหนึ่ง จริงๆ ก็อยู่ไม่ไกลบ้านเท่าไหร่ ไว้จะหาโอกาสมาเยี่ยมอีก
เยาวราช…หว่ออ้ายหนี่, หนี่อ้ายหว่อมา?
